her kadının merakla nasıl yaşayacağını düşündüğü anlardan biridir sanırım doğum yapmak. ne yalan söyleyeyim daha pozitif bir hikayem olsun istemiştim, öyle olacağını ummuştum yani. gerçi sonunda bebeğini sağ salim kollarına aldığın ve kendi sağlığından da olmadığın her doğum hikayesi pozitif bir doğum hikayesidir aslında.
annem beni dünyaya getirmeden önce iki kez yaşamış doğum hikayesini ve ikisinden de eli boş dönmüş. 80li yılların başı, sezaryen doğum yaygın değil, sağlık sistemi muhtemelen yerlerde sürünüyordu. her iki abim de bu hayata gözlerini açtıkları ilk saatler içinde veda etmişler bu dünyaya. iri bebeklermiş annemin anlattığına göre, annem ise o zamanlar minyon yapıda bir kadın. kuvvetle muhtemel sağlıklı hamilelikler yaşayıp ikisini de doğum esnasındaki yanlış müdahaleler yüzünden kaybetti. ikinci doğumundan sonra kısmi felç de geçirmiş, hala o yıllardan izler taşır vücudu. şimdi olsa ne travmalara girer, kendimizi toparlayana kadar bir daha hamilelik lafı etmeyiz ama 79 yılında evlenen annem, 80 ve 81'deki talihsiz doğumların ardından 82 yılında beni dünyaya getirmiş. bende sezaryen yapmayı akıl etmişler nihayet, oldukça iri bir bebek olmama rağmen bu dünyada yiyecek ekmeğim varmış ki sapasağlam gelmişim dünyaya. çok sonraları kendi hamileliğim esnasında yaptığım araştırmalarda anladım bu işin diyabet ile ilintisi vardı.
ailede doğum ile ilgili talihsizlikler bundan ibaret değil ne yazık ki. anneannem 42 yaşında doğum yaparken, doğurmaya çalıştığı bebeği ile gitmiş bu dünyadan; annemi ve dayılarımı çocuk yaşta bırakarak.
insan bu hikayeleri duyunca, Ayşe kesin kendi isteği ile gidip sezaryen olmuştur diyor değil mi? hayır değil. her zaman pozitif bilimlere, tıbba inandım. her zaman doğaya da inandım, eğer doğa bu şekilde doğumu uygun gördü ise kadınlara demek en sağlıklısı o diye düşündüm. 80lerde yaşamıyordum artık. tamam hastane dışında evimde doğum yapmak gibi bir niyet besleyemiyordum, olur da bir aksilik olursa hastanede olmak istemiştim. belki bu hikayeler olmasa geçmişimde onu bile düşünürdüm ya neyse.
doktorum tam bir normal doğum destekçisi idi. Ankara'da SSVD yaptırabilen birkaç doktordan biri. iki arkadaşım doğum yaptı onunla, normal doğum ile. zaten doktor hanımın sezaryen doğumları da oldukça sayılı. tüm hikayemi dinledi, o kadar rahattı ki, sen bu işi çok rahat yaparsın dedi bana. ufacık bir korkum yoktu içimde, sezaryeni seçenek olarak bile düşünmedim hiç.
32. haftada raporumu almak için başka bir doktora gittiğimde ana bebeğimin iri olduğunu ve normal doğum riskini almamam gerektiğini söyledi. soluğu akşama kendi doktorumda aldım tabii. evet beek önden gidiyordu ama normal doğum yapmama hiçbir engel yoktu, önemli olan baş çevresi idi ve baş çevresi gayet uygundu normal doğum için (bebeğimin baş çevresi şu anda da %25 persentilde). tek sıkıntı ben şekerli beslendikçe bebeğimin karın çevresi büyüyordu. deniyorduk 2 hafta dikkat edeyim normaldi gelişim ama tatlı yersem büyüyordu işte, kahrolsun genetik faktörler. doktorum epigenetik faktörlerden bahsedip bebeğin ilerde şeker hastası olma riskini düşürmem için şekeri kesmemi salık verdi hep. ayrıca yürüyüşümü aksatmayacak, bebeği şekerle beslemeyecek ve bu doğumu tereyağından kıl çeker gibi yapacaktım. 37. haftada bebeğimin kilosu 3300 gramdı, biraz hızlı büyüyordu. doktorum ben kilo aldıkça ve bebeğin karın çevresi büyüdükçe azarlıyordu beni. kendimi yürüyüşe verdim, pilates topu en yakın arkadaşım oldu. BBYO'daki pozitif normal doğum hikayelerini hatmettim, her şey yolunda gidiyordu, üstelik bebeğim kafasını aşağı doğru çevirmişti de.
38. haftaya girdiğim gün hala oldum. buradaki başarısız normal doğum denemesi de yıldırmadı benş, beni uzak tutmaya çalıştılar ortamdan ama koca göbeğimle bekledim kardeşimin bebeğini:) kardeşimin eşi ve bebeği hastaneden çıkınca ertesi gün onlara gittim. öncesinde epeyce de dolaştım çocukluğumun geçtiği semtte. birden aniden (afedersiniz) büyük tuvaletim gelmiş gibi bir his geldi ama jet hızıyla gelişti. O an kardeşimin evi uzak kalınca anneme zor attım kendimi, kadını da korkutmuşum o halimle. neyse ki sorun yoktu, ne sancı ne bir şey. alacaklarımı alıp gidip yeğenimi sevdim bir güzel. dönüşte trafikte kaldım, taksicinin biri önüme aniden kırınca ödüm koptu, adama söylenince, "karnın burnunda araba kullanma o zaman" lafını yedim, bu memleket niye bir adım ileri gitmez, trafiğe bakmak lazım. evin oraya gelince arabayı yol kenarına park edip, Umut'un bahsettiği yufkacıyı aramaya koyuldum. 14 Mart günü hava buz gibiydi İstanbul'da, epeyce de üşüdüm, ama ertesi gün Umutla börek yapıp buzluğa atacaktık doğum sonrası için, yufka almam lazımdı. yufkaları alıp, sevgili kocamı da işten alıp eve geçtik. oh ne güzel ev tertemizdi, o gün Ayşe gelmişti çünkü; yeni aldığım mutfak halısını sermemiş, haftaya serelim doğumda temiz olsun diye not düşmüş :) öyle ya doğuma daha birkaç hafta vardı.
o gece 01:30 gibi bir ıslaklık ile uyandım. su gelmesi bu mu acaba dedim kendi kendime, daha önce yaşadığım bir şeye benzemiyordu çünkü. Emre'yi uyandırdım, galiba suyum geldi dedim, o da yok ya değildir dedi. ben de yok ya değildir deyip banyoya gittim, temizlendim, emniyet olarak da hijyenik ped koyup uyumaya devam etmek için girdim yatağa (rahatlığa bak), aynı anda doktoruma da azcık su geldi galiba diye yazdım, halbuki kendisi bana "su gelirse doğru hastaneye" demişti. yatmamla birlikte, artık sesini de duyduğum bir boşalma oldu. yine Emre'yi uyandırdım, dedim bu iş normal değil. banyoya koştum, evet olay artık benim kontrolümden çıkmıştı. doktoru aradım bu sefer, uykulu sesle "hmm suyun geldi, tamam. sancın yok mu? napalım biraz uzun sürecek. olsun artık 38. haftadasın, hem bak bebek fazla büyümeden geliyor, hastaneye git ve yatış yap; yalnız yarın akşamı bulur bu iş buna hazırlıklı ol" dedi. kimseye haber vermedik, gidip yatışımızı yaptık, normal doğum ile ilgili evrakları imzaladım ve uyumak için yattım. şu an hafızamı zorlayıp ne hissettiğimi hatırlamaya çalışıyorum da, heyecan ya da korku değildi sanki yaşadığım, belki biraz merak. yine de uyuyamadım gece maalesef. sabah olunca annemlere, yakın arkadaşlarıma (yani aslında kızkardeşlerime haber verdim). arkadaşlarımdan iki tanesi normal doğum ile yakın zamanda tanışmıştı. bir tanesi bırakın normal doğum yapmayı yanında bile konuşturmazdı, sezaryen ile dünyaya getirmişti oğlunu. bir tanesi ise evlilik doğum olayları ile alakasız, ama işte dost hatırı deyip gelmişti :)
sabah doktorum uğrayıp açıklığı kontrol etti, 3 cm idi, sancıları ve dolayısı ile sanırım akşamı bekleyeceğiz deyip gitti. beklediğimiz sancılar bir türlü gelemedi. sancı vardı ama çok düzensiz. öğlen saatlerine doğru çok ciddi bir sancı geldi ve Alisa'nın kalp atışları 80'e düştü, cihaz öttü, biraz endişelendik ama doktorumun talimatı ile beni sola çevirdiler ve her şey yoluna girdi. öğleden sonra 14:00 gibi doktorumun talimatı ile suni sancı takacaklarını belirttiler. oldukça uzun süre beklemiştik, yapacak bir şey yoktu, peki dedim. o noktada sancı nedir gördüm tabii :) yine de bence dayanılmayacak bir şey değildi. sancı aralarında muhabbet ediyor, çay içiyordum. hatta bir tanesinde yengemin artık doğurmuşumdur diye hastaneye taşıdığı sıcacık düğün çorbasını da hüplettim. sancılar oldukça artıp düzene girince, ben ağzıma hurma atarken (tabii bir an var hiç kıpırdamamak gerekiyor) epiduralim takıldı ve ben epidurali icat eden kişinin dinden filan bağımsız olarak direk cennete gideceğine inandım.
her şey tamamen yolunda idi. sancılar düzenli, ağrı yoktu. doktorum akşam 16:30 gibi açıklık müdahalesi yaptı ve 5 cm. biraz yavaş ilerliyordu. olsun dedi. yaptığı bir müdahele ve benim ıkınmalarımla açıklığın 9 cm olmasını sağladı, bebek de kanaldaydı :) sancıların dozu biraz yetersizdi, suni sancı miktarını arttırdı. şimdi uyumanı istiyorum biraz, birazdan doğumhaneye gideceğiz dedi, annem ve Emre hariç herkesi de yukarı kata yemek yemeye gönderdi. NST cihazına şöyle bir baktı, neyse nasıl olsa yatıyorsun bağlı kalsın dedi ve odadan çıkmaya hazırlanırken cihaz ötmeye başladı. sabahki deneyimim ile "sol tarafa döneyim mi?" dedim, ama doktorumun suratı fena asılmıştı, işte o zaman endişelendim. Alisa'nın kalp atışları 45 e kadar geriledi, serum taktılar vs ama bir fayda etmedi. işte o ana kadar hep sakinliği ile tanıdığım doktorum odanın kapısını hızla açtı ve ameliyathaneye iniyoruz diye bağırdı koridora. işte o an ağlamaya başladım, ne yazık ki hikayenin pozitif kısmı burada bitiyor. doktorum bir yandan yatağımı itiyor, bir yandan bana sezaryen ile ilgili kağıtları imzalatmaya çalışanları "bebeğin nabzı 45 diyorum başlarım kağıdınıza" diye azarlıyor, bir taraftan da bana "Ayşe sana söz veriyorum, her şey yolunda gidecek, eğer bebek izin verir ise ameliyathanede normal doğumu devam ettireceğiz ama orada olmamız daha güvenli" dedi. doktoruma inanıyordum ama ağlamama engel olamıyordum, özellikle beni odadan çıkarırken annemin ağlayışını ve elimi tutuşunu görmek bitirdi beni; böyle durumlarda hasta hariç herkes soğukkanlı olabilse keşke :( ameliyathane girişinde Emre'yi içeri almadılar, koştura koştura gelmiştik. bir an kocam doğumda yanımda olamayacak sandım. ağlamam bir an bile durmuyordu. beni önce çatallı bir masaya aldılar, bebeğin kalp atışları kontrol edildi, her şey yolunda idi. açıklık 10 cm'di. doktorum ıkın dedi ve doğumu başlatmaya çalıştı. ne kadar süre ıkındım bilmiyorum, bir taraftan da ağlıyordum hep, hala şu an bebeğim için mi endişelendim, niye benim işlerim yolunda gitmez diye mi ağladım, yoksa annemle belki de anneannem ile aynı kaderi paylaşmaktan mı korktum, hangisi ağır bastı bilmiyorum. bir süre sonra Alisa'nın kalp atışları yine düştü :( doktorum çaresizce epidural dozunu arttıralım, sezaryene geçiyoruz dedi, Ayşe'ye de sakinleştirici dediğini duydum. Emre gelmişti bir şekilde, "Ayşe buradayım" dedi. sonra ne kadar ağladım bilmiyorum, aslında Emre'yi doktorumu, "hasta aç mı" diye sorduklarında "yok ben epidural yaparken hurma yiyordu" diyen anestezisti görüyordum ama bir bütünlük teşkil etmiyordu olay bende. bebeğimin çıkış anını hatırlamıyorum ne yazık ki, Emre'nin kızımız geldi deyişi kulağımda. Doktorum kızımın sağlıklı olduğunu görünce kordonda kan akışı bitene kadar beklemiş, sildirip Alisa'yı kucağıma vermişti. hemen sütüm de gelmişti ama bizim hanım bana zeytin zeytin baktı sadece, sütü içmedi, yorgun ve "ben de seni merak ediyordum" der gibiydi sanki. şükürler olsun ki sağ salim kucağımda idi.
normal doğum esnasında böyle bir şey yaşamanın etkisini birkaç ay atlatamadım. etraftan gelen "aman sen de direk sezaryen randevusu alsaydın", "aman canım doktorun kesivermiştir, doktorlar sezaryene meraklı", "aman her doktor başta normal deyip döndürüyor" yorumlarını yapanları kalaşnikof ile taramak istedim hep. doktorumun 3000e yakın doğumunda normalden sezaryene çevirmek zorunda kaldığı 3. vakaymışım, bana da bu yakışır idi.
tüm bu olumsuzluklara rağmen, ertesi gün doktorum geldi ve normal doğum sürecini büyük ölçüde yaşadığımı, hatta ufaklığı kanaldan çıkarmanın biraz zor olduğunu söyledi. Alisa bu doğamama macerası sırasında florayı yutmuştu ve bu avantajdan yararlanmıştı. benim ise kasılmaları yaşadığımdan sütüm hemen geldi. yani 2. çocuk şu an pek planlarda yok ama bugün olsun yine normal doğum diye ilerlerim, buna eminim, ve yine aynı doktorla tabii ki, içerde ne yaptığını o biliyor :)
sezaryen yarasının fazla zorladığını söyleyemem ama ne de olsa ameliyatlısın işte, bu ameliyat acıları olmadan Alisa'yı kucaklamak isterdim elbette. yine de hastane çıkışı hiç yatmadım, 3. günde neredeyse tamamen normale döndüm diyebilirim.
hayatımıza hoş geldin kızım...
annem...
sancı arası çay molası
sancılar... (tam sancı anında da çekmişler bişiler ama çok hoş değil :))
ve artık çekirdek ailemiz...
Alisa Özgüven
49 cm, 3480 gram
15.03.2016
Alisa Özgüven
49 cm, 3480 gram
15.03.2016
